Wouter C. den Breems, de belichaming van de HVV Terug

Wouter C. den Breems, de belichaming van de HVV

Toen de HVV in 1979 twaalf jaar bestond, vond Wout het tijd om lid te worden. Kennelijk nam hij actief deel aan de activiteiten van de vereniging, en waarschijnlijk kon hij ook toen al niet zwijgen als hij de teloorgang van ons historisch erfgoed zag, dus toen hij nog maar vijf jaar lid was werd hij al gevraagd om toe te treden tot het bestuur. Op de ledenvergadering waar hij werd benoemd trad Paul Westerdijk af als voorzitter en nam Klaas van Netten, die ook nog maar koud een jaar in het bestuur zat en de notulen verzorgde, het voorzitterschap over. Jan de Bloeme was vice-voorzitter, Hillie van Leerdam secretaris en Johan de Ligt penningmeester. Frans Assenberg en Jan van der Burg werden als bestuurslid herkozen en Daan Ross werd net als Wout in het bestuur gekozen, in zijn geval in de plaats van Teun Rolfes die er na een jaar alweer de brui aan gaf. Toen in 1988 Jan de Bloeme ook uit het bestuur ging, werd Wout vice-voorzitter. In 1990 trad Klaas van Netten tussentijds als voorzitter af, en werd Wout tot waarnemend voorzitter benoemd. Op de ledenvergadering van 1991 werd hij echt voorzitter, om deze functie de komende  26 jaar met verve te vervullen. Hoe komt het dat hij het zo lang vol heeft gehouden, en dat voortdurend tot grote vreugde van de leden (want bij iedere herverkiezing werd hij met luid applaus herkozen)? Dat heeft alles te maken met zijn grote gedrevenheid om ons Vlaardings historische erfgoed voor het nageslacht te behouden. Als telg uit een oud Vlaardings redersgeslacht heeft hij sterke historische banden met de Haringstad en weet hij als geen ander (nou ja, misschien zijn vrouw Gera, ook al zo’n wandelende Vlaardingen-enyclopedie) wie, wat, waar, wanneer en hoe in Vlaardingen. Die kennis heeft hij dus met liefde voor de stad gebruikt om sloop te voorkomen, nieuwbouw in het historische stadsbeeld in te passen en het aanzien van de stad op te krikken. Natuurlijk deed hij dat niet alleen, daar waren velen binnen en buiten de HVV ook bij betrokken. Maar Wout was altijd de aanjager en stimulator. Onder zijn voorzitterschap is de HVV gegroeid van 525 leden in 1984 naar 1236 nu (met als hoogtepunt 1565 leden in 2002). Zo’n ledenbestand brengt dus verplichtingen met zich mee en daar voldeed Wout maar al te graag aan. Hij heeft met vele opeenvolgende wethouders en burgemeesters namens de HVV overleg gevoerd over behoud van ons mooie erfgoed. Dat ging niet altijd gepaard met succes, en dat frustreerde natuurlijk bij tijd en wijle. Sommige wethouders gaven weinig of geen blijk van historisch besef, maar met de laatste colleges liep en loopt het overleg gelukkig prima, en als er al eens problemen zijn of dreigen te ontstaan wordt Wout gewoon op de koffie gevraagd om e.e.a. te bespreken. Belangrijke zaken die meer of minder direct het gevolg zijn van de inzet van Wout zijn de aanwijzing van een groot gedeelte van het centrum van de stad als Beschermd Stadsgezicht, de aanwijzing van enkele honderden panden als Beeldbepalende panden, en de aanwijzing van enkele tientallen panden als Gemeentelijke of zelf Rijksmonumenten. Als laatste wapenfeit zijn nu ook drie parken: begraafplaats Emaus, het Oranjepark en ’t Hof, aangewezen als Gemeentelijk monument, en dat was een mooi cadeau op ons 50-jarig feestje, dat Wout met gepaste trots in ontvangst nam. In het bijzonder de aanwijzing van begraafplaats Emaus heeft een speciale plaats in Wout’s hart. Nadat lange tijd de begraafplaats gesloten was voor begravingen, is deze in 2008 weer opengesteld en is de gemeente ook begonnen met het opknappen, wat hard nodig was. Eerst werden  de gebouwen gerestaureerd en later werden het groen en de paden opgeknapt, waardoor het nu weer een mooi, open park is geworden. Wout is daarbij als ‘groenman’ nauw betrokken geweest. Toen in 2010 zijn zoon Jaco op veel te jonge leeftijd plotseling overleed en op Emaus begraven werd, was dit mede een aanleiding om de aandacht te richten op de graven en grafmonumenten, waarvan  er erg veel ernstig verwaarloosd waren, en dat is uit respect voor de overledenen niet goed. Dus ontstond het idee om ook iets aan de graven te doen. Maar dat kan natuurlijk niet als het particuliere graven zijn. Hoe pak je zoiets aan? Door de begraafplaats meer bekendheid te geven. Wout initieerde een inventarisatie van de begraafplaats, waarbij alle graven beschreven en gefotografeerd zouden worden en alle gegevens en foto’s op een website worden gezet, zodat alles voor iedereen toegankelijk is. Met behulp van een groep enthousiaste vrijwilligers is hij toen, gewapend met water, zeep, borstel en fototoestel, aan de slag gegaan. Intussen liet de HVV een website bouwen om alles op te zetten, en die werd door Wout in de loop van de jaren dat het project duurde, gestaag gevuld. Dat proces is nu afgerond en de website hoeft nu alleen bijgewerkt te worden met de nieuwe bijzettingen (en eventuele ruimingen). Het project is een groot succes geworden: de website trekt veel belangstelling  van  over de hele wereld en er komen voortdurend vragen over binnen, bijvoorbeeld hoe een graf het beste opgeknapt kan worden.

Het overleg met de Gemeente werd aanzienlijk verbeterd toen er een gemeentelijke monumentenambtenaar werd aangesteld. Er vond en vindt regelmatig overleg met hem plaats, waardoor informatie uitgewisseld kan worden en het gemeentelijk beleid beïnvloed kan worden. Ook voor de aanwijzing van het Beschermd Stadsgezicht en de Beeldbepalende panden is in dat overleg veel werk verzet.  In het verleden heeft de HVV een Commissie Stad en Monument gehad. Die is op een gegeven moment in een slapende toestand geraakt doordat verschillende leden ermee stopten. Wout heeft een deel van het werk van die commissie toen overgenomen en is daardoor een belangrijke schakel in het overleg met de Gemeente geworden. Dat heeft er ook toe geleid dat hij, op persoonlijke titel, lid is geworden van de Monumentencommissie van de Gemeente. Daarnaast  was hij ook lid van de Stichting Stadsherstel . Zo heeft hij links- en rechtsom belangrijke invloed uitgeoefend. Verder was hij een vaste gast bij de Ken-Uw-Stad-cursus, en heeft hij vele Open Monumentendagen mede georganiseerd.

Terecht heeft hij voor al die inspanningen diverse onderscheidingen gekregen voor zijn vele verdiensten op het gebied van behoud van het historisch erfgoed. In 1999 ontving hij het Gouden Stadshart, in 2008 werd hij benoemd tot Lid in de orde van Oranje-Nassau en in 2013 werd hem de Vlaardingse Stadsspeld uitgereikt. In 2001 kreeg de HVV van de Culturele Raad Vlaardingen het waarderingsteken d’Akerboom toegekend (zie Tijd-Schrift 82). Ook dat was voor een belangrijk deel op het conto van Wout te schrijven.

Als voorzitter had hij een bijzonder belangrijke rol in de bestuursvergaderingen. Er was vrijwel geen onderwerp waarop Wout niet zijn stempel drukte. Toch was hij geen solist, maar altijd een teamplayer. Hij gaf iedereen in het bestuur de ruimte om haar of zijn rol te vervullen, maar corrigeerde en stuurde bij waar dat nodig was. Het is vooral aan het samenbindende leiderschap van Wout te danken dat het bestuur de laatste jaren weinig verloop kende: wij voelden ons allemaal op ons gemak in het bestuur en tekenden als dat kon graag nog voor een periode. En dat was maar goed ook, want het is tegenwoordig erg lastig om mensen enthousiast te krijgen voor een bestuursfunctie. Drie jaar geleden nam Wout het besluit om dit zijn laatste periode als bestuurder van de HVV te laten zijn. En dat wil zeggen dat hij op de Algemene Ledenvergadering van 11 april 2017 na 33 jaar afscheid neemt van het bestuur. Maar dat wil niet zeggen dat hij al zijn werkzaamheden voor de HVV per direct stopzet.  Gelukkig niet! Hij blijft het bestuur adviseren over allerlei zaken, blijft het overleg met de Gemeente voeren (samen met eveneens ex-bestuurslid Anneke Maat) en blijft betrokken bij het introduceren van nieuwe leden. Verder zal hij samen met Gera ook nog Tijd-Schriften en Jaarboeken blijven bezorgen. Maar de bestuursverantwoordelijkheid legt hij neer. Daarom: Wout, voor al die jaren die je aan de HVV en Vlaardingen hebt gewijd: heel erg hartelijk bedankt! We zullen je missen!!

Ook hier adverteren? Klik hier.

Spreekt de HVV u aan en wilt u zich opgeven als lid? Heel graag! Hoe meer leden, des te sterker we staan om het historisch waardevolle in Vlaardingen voor het nageslacht te behouden.

Lees verder
Het Buizengat met hoekers en platgatsloep. Johannes Weiland, ca 1875. Collectie Stadsarchief VlaardingenVolledige afbeelding